سياست‌پژوهي ايمني غذايي: يك مطالعه كيفي

ايمني غذايي بنيان توسعه، شاخص پايداري سلامت و رفاه جامعه است. براي توليد ايمن بايد سياست‌ها تغيير يابد و با كاربرد يا توسعه سياست‌هاي عمومي است كه حق دسترسي به غذاي ايمن به واقعيت تبديل مي‌شود. اين تحقيق كيفي براساس مدل سياست‌پژوهي ماژرزاك بود و رويكرد كيفي با استفاده از مصاحبه نيمه‌ساختار‌يافته انجام شد. در‌مجموع، 25 متخصص و مدير حوزه ايمني غذايي درباره فرايند سياست‌پژوهي شامل چرخ‌هاي تغيير مشكل و راه‌حل در سال 1396 مورد مصاحبه قرار گرفتند. تجزيه و تحليل داده‌ها همزمان با نمونه‌گيري در نرم‌افزارMAXQDA.v2007  صورت گرفت. نتايج نهايي تحقيق درباره ساختار سياست ايمني غذايي در 6 طبقه مفهومي مورد بحث قرار گرفت كه عبارت‌اند از: سياستگذاري شفاف و همه‌جانبه به‌عنوان شرايط زمينه، حفظ سلامت جامعه به‌عنوان پديده، ناكارآمدي سياست‌هاي موجود ايمني غذايي به‌عنوان شرايط علي، تدوين و اجراي مداخلات مكمل به‌عنوان استراتژي عملياتي، توانمندسازي اجتماعي به‌عنوان شرايط واسطه‌اي و دستيابي به جامعه پايدار به‌عنوان پيامد.                 نتايج نشان داد كه فرايند سياست‌پژوهي ايمني غذايي، مفهومي پويا، پيچيده، مداوم، همبسته و متأثر از عوامل مؤثر بر سياستگذاري است، ناكارآمدي سياست‌هاي موجود ايمني غذايي از‌يك‌سو و تدوين و اجراي مداخلات مكمل و توانمندسازي اجتماعي از‌سوي‌ديگر بر فرايند سياست‌پژوهي ايمني غذايي تأثيرگذار است.