اثربخشي آموزش مهارت‌هاي‌ ارتباطي در تكانشگري نوجوانان دختر داراي علائم اختلال سلوك

براي حل مشكلات روزافزون در كودكان و نوجوانان مبتلا به اختلال سلوك، برنامه ­هاي درماني مختلفي ابداع شده است، كه از جمله مهم­ترين آن­ها مي­توان به مواردي مانند مداخلات رفتاري؛ آموزش مهارت­هاي اجتماعي؛ آموزش خانواده و خانواده­درماني و مداخلات دارويي اشاره­كرد. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي برنامه آموزش مهارت­هاي­ ارتباطي در تكانشگري نوجوانان دختر داراي علائم اختلال سلوك، طراحي شده است. نخست به مدارس راهنمايي دخترانه استان البرز كه در دسترس بوده، مراجعه شده و در مقطع راهنمايي (محدوده سني 12 تا 15 سال)، پرسشنامه اختلال سلوك اجرا شد. پس از اين­كه افراد داراي نمرات بالا در پرسشنامه اختلال سلوك (افرادي كه پس از محاسبه ­ي نمرات تمام مقياس­ها و رسم نيمرخ CBCL، قله­ ي نيمرخ­شان در طيف باليني قرار گرفت)، از بين مجموع 90 شركت­كننده انتخاب گشته و تحت مصاحبه ساختار يافته بر اساس DSM_IV_TR قرار گرفتند، در نهايت 30 نفر كه ملاك­هاي ورود به مطالعه را تأمين كردند، به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند. سپس اين 30 نفر به­ طور تصادفي به دو گروه پانزده ­تايي آزمايش و كنترل تقسيم گشته و هر دو گروه به نسخه ­ي فارسي پرسشنامه­هاي تكانشگري (BIS) پاسخ دادند. گروه آزمايش، آموزش مهارت­ هاي ارتباطي را به شكل گروهي دريافت نموده و گروه كنترل هيچ مداخله­ اي را دريافت نكرد. مداخلات آزمايشي طي 10جلسه براي گروه آزمايش به اجرا درآمد. در پايان جلسه دهم، مجدداً هر 30 شركت­ كننده به پرسشنامه­ي تكانشگري مرحله نخست، پاسخ ­دادند. نتايج به دست آمده نشان داد كه در سطح معناداري 5% خطا، ارتباط معناداري بين آموزش مهارت­هاي ارتباطي و كاهش علائم تكانشگري نوجوانان داراي اختلال سلوك وجود دارد. بنابراين آموزش مهارت­هاي ارتباطي موجب كاهش علائم تكانشگري (مؤلفه ­هاي شناختي و بي ­برنامگي آن) مي­گردد.