اثربخشي آموزش مهارت حل مسأله بر مسؤوليت‌ پذيري دانش‌آموزان پسر سال سوم متوسطه دوره اول

The Effect of Problem Solving Training on Student’s Responsibility in the Third Grade of the First Period of Male Secondary Schools

هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش مهارت حل مسأله بر مسؤوليت‌پذيري دانش‌ آموزان پسر سال سوم متوسطه‌ي دوره اول بود. روش پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه‌ي مورد مطالعه در اين پژوهش دانش‌آموزان پسر سال سوم متوسطه دوره اول شهرستان سنندج در استان كردستان بود. 30 نفر از دانش‌آموزان داراي مسؤوليت‌ پذيري پايين به شيوه‌ي نمونه‌گيري به صورت تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و به صورت گمارش تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. ابزار اندازه‌گيري در اين پژوهش، پرسشنامه‌ي مسؤوليت‌پذيري دانش‌آموزان (كردلو، 1389) بود. آزمودني‌هاي گروه آزمايش به مدت 6 جلسه، تحت آموزش مهارت حل مسأله قرار گرفتند، گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكردند. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه پس از آموزش مهارت حل مسأله، مسؤوليت‌پذيري آزمودني‌هاي گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل به طور معناداري افزايش يافته است. علاوه بر اين مؤلفه، احساس تعلق نيز در گروه آزمايش پس از مداخله افزايش يافت. درنتيجه به نظر مي‌رسد آموزش مهارت حل مسأله، راهبردي كارآمد و سودمند جهت افزايش مسؤوليت‌پذيري دانش‌آموزان است؛ به صورتي كه فرد را قادر مي‌سازد تا با در نظر گرفتن راهكارهاي متفاوت و مؤثر، توانايي انتخابي مناسب و قدرت تصميم‌گيري داشته باشد.

This research aimed to study the effect of problem solving training on student’s responsibility in the third grade of male secondary school. The method of this study was quasi-experimental with pre-test/post-test design. The population of this research was the third year high school male students in Sanandaj. After the pre-test 30 students with low responsibility were selected randomly and then divided into two groups of experimental and control. The research instrument was Kurdluo (1387) questionnaire. Experimental participants recived a treatment by attending 6 sessions of problem solving training while the control participants did not received any problem solving training course. The data were analyzed through Covariance method. The results showed that responsibility of the experimental group significautly increased after the treatment. In other words the findings confirmed the efficacy of applying problem solving training to increase the students’ responsibility; problem solving as an educational approach can be a dynamic technique which can influence and develop the student's capabilities by considering different and effective strategis for decision making.