الگوي ساختاري پيش‌بيني اهمال‌كاري تحصيلي بر اساس سرمايه روان‌شناختي با ميانجي‌گري بهزيستي روان‌شناختي، هيجاني و اجتماعي در دانشجويان

هدف از پژوهش حاضر پيش­بيني اهمال‌كاري تحصيلي بر اساس سرمايه روان‌شناختي با ميانجي­گري بهزيستي روان‌شناختي، هيجاني و اجتماعي در دانشجويان بود. روش پژوهش توصيفي- همبستگي و جامعه­ ي آماري شامل كليه دانشجويان دانشگاه تربيت دبير شهيد رجايي در سال تحصيلي 95-96 بود. چهارصد و بيست شركت­كننده به روش تصادفي خوشه ­اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند و مقياس­ هاي اهمال‌كاري تحصيلي (سواري، 2011)، ﺗﺎب­آوري (كونور و ديويدسون، 2003)، جهت‌گيري زندگي (شيير و كارور، 1992) و اميد (اسنايدر و همكاران، 1991) و ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ جامع (جوشن­لو، رستمي و نصرت­آبادي، 1385) را كه داراي بخش­هاي هيجاني، روان‌شناختي و اجتماعي بود، تكميل كردند. داده‌ها با روش مدل­يابي معادلات ساختاري تحليل شدند. يافته ­ها بيانگر اين است كه همه­ ي شاخص‌هاي برازندگي با داده ­هاي گردآوري‌شده برازش دارند. اثر كل سرمايه روان‌شناختي بر اهمال‌كاري تحصيلي منفي و معنادار و اثر سرمايه روان‌شناختي بر بهزيستي هيجاني، روان‌شناختي و اجتماعي مثبت و معنادار بود. اثر مستقيم بهزيستي روان‌شناختي بر اهمال‌كاري معنادار و همچنين اثر غيرمستقيم سرمايه روان‌شناختي بر اهمال‌كاري به‌ واسطه‌ي بهزيستي روان‌شناختي، هيجاني و اجتماعي­ معنادار بود. توصيه مي­ شود روان­شناسان تربيتي و مشاوران تحصيلي براي كاهش اهمال‌كاري در دانشجويان برنامه آموزشي مناسبي را تدوين كرده و راهكارهاي ارتقاء تاب­آوري، خوش ­بيني، اميد و بهزيستي اجتماعي، روان‌شناختي و هيجاني را به آنان آموزش دهند.