ادب حضور در محضر اثر تاريخي

در زنده‌ انگاشتن آثار تاريخي معماري ايراني، بدون توجه به قدمت معنادارشان، فقط به كليات پرداخته شده و هيچ نتيجۀ كاربردي ندارد. رجوع انسان امروز به اثر تاريخي ادب حضور مي‌طلبد و امتداد حيات پوياي اثر تاريخي نيز مستلزم حضور انسان مؤدب است و اين نياز دوسويه تضمين‌كنندۀ برقراري ارتباط آن‌ها براي ارتقاي سطح كيفي حيات هر دو است. موضوع اين مقاله تعريف ادب حضور براي برقراري ارتباط انسان با آثار تاريخي معماري ايراني است. متروك ماندن آثار تاريخي معماري و حيراني انسان دورۀ مدرن در نامكان‌ها، نياز او را دمي آسودن در مكاني داراي روح جدي‌تر مي‌كند. با توجه به اهميت وجوه نامحسوس معماري، روش كلي تحقيق روشي كيفي با استعانت از استعاره خواهد بود. در نتيجۀ اين تحقبق به اين مطلب مي‌رسيم كه، ادب حضور يعني توجه به نيازهاي اثر، چونان موجودي سال‌خورده، و درك شرايط مناسب حضور در محضرش، همچون محضر يك مربي، و تداوم در حضور به جاي بازديدهاي موزه‌اي و عدم مداخلۀ كالبدي بي‌جا است.