سنجش اثرات كيفي ناشي از اجراي مگاپروژه هاي شهري بر ارتقاي اقتصاد محلي (مورد پژوهي: درياچۀ شهداي خليج فارس واقع در منطقۀ 22 شهر تهران)

در عصر حاضر شهرها رقابت شديدي را در زمينۀ ايجاد فرصت­هاي مناسب براي رشد اقتصادي شهر و كارآفريني تجربه مي­كنند و شاهد گسترش گرايش مديريت شهري (در كشورهاي توسعه­يافته و حتي در حال توسعه)، به رويكرد جديدي تحت عنوان «مگاپروژه­ها» (پروژه­هاي بزرگ‌مقياس شهري) هستيم كه به منزلۀ ابزاري براي دستيابي به آرمان­ احياي ساختارهاي اقتصادي و اجتماعي مطرح شده­اند. اين در حالي است كه چنين پروژه­هايي اثرات متعددي بر ساكنان محدوده­هاي پيراموني خود، به‌ويژه در زمينۀ اقتصاد محلي خواهند داشت. بنا بر اين سنجش اثرات ناشي از اجراي مگاپروژه­­ها بر ارتقاي اقتصاد محلي هدف اصلي پژوهش حاضر است كه با انتخاب مدل رگرسيون چندگانۀ سلسله‌مراتبي (HMR) بر مبناي نظرات ساكنين (با استفاده از پرسش‌نامه) در محدودۀ پيراموني پروژۀ درياچۀ شهداي خليج فارس پيگيري شد. درخت ارزش (مدل نظري) ارزيابي اين اثرات به روش از بالا به پايين با داشتن 6 معيار و 22 شاخص در 3 سطح طراحي گرديد. براي تجزيه‌وتحليل داده­ها از تكنيك­هاي آماري و نرم­افزار SPSS.20 استفاده شد. روايي و پايايي پرسش‌نامه با روش تحليل عاملي اكتشافي (آزمون KMO و بارتلت) و روش آلفاي كرونباخ آزمايش شد كه حاكي از كفايت و اعتبار پرسش‌نامه و معنادار بودن همۀ شاخص­ها و معيارهاي مورد بررسي بود. درنهايت ميزان اثرگذاري پروژه بر ارتقاي اقتصاد محلي در محدودۀ مورد بررسي زياد (5<3.93<1 با ميانۀ نظري 3) برآورد شد. نتايج حاصل از مدل نشان داد كه، از ديدگاه ساكنان، عامل افزايش تمايل به سرمايه‌گذاري بيشترين اهميت را در تعيين ميزان اثرگذاري پروژه دارد و عامل ايجاد فرصت­هاي اشتغال و درآمدزايي كمترين اهميت را در تعيين ميزان اثرگذاري پروژه داشته است.