پيش بيني گرايش به انديشه‌ي انتقادي بر اساس صلاحيت راهبري اعضاي هيأت علمي

پژوهش حاضر، پيش ­بيني و گرايش به انديشه‌ي انتقادي اعضاي هيأت علمي دانشگاه بر اساس صلاحيت راهبري آنان بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمامي اعضاي هيأت علمي تمام وقت دانشگاه اصفهان به تعداد 500 نفر در سال تحصيلي 93-92 بود كه از ميان آن‌ها نمونه­ اي مشتمل بر217 عضو هيأت علمي بر اساس جدول نمونه‌گيري مورگان و كرجسي و با استفاده از نمونه ­گيري تصادفي طبقه ­اي انتخاب شدند. روش تحقيق، توصيفي از نوع همبستگي بود. در اين پژوهش دو ابزار مورد استفاده قرار گرفت: الف) مقياس گرايش به انديشه­ ي انتقادي (ريكتس، 2003)،مشتملبر33گويه ودربردارنده3مؤلفه­ ي خلاقيت،بلوغ شناختي واشتغال ذهني ب) مقياس صلاحيت راهبري مشايخ(1383) كه داراي 35 گويه و 3 مؤلفه كمك و راهنمايي، تبحر و درايت علمي و روابط انساني روايي مقياس‌ها با روش تحليل عامل به شيوه تأييدي و پايايي مقياس‌ها با ضريب آلفاي كرونباخ محاسبه شد كه ضريب براي مقياس گرايش به انديشه ي انتقادي برابر با 95 /. و براي مقياس راهبري برابر با 82 /. به دست آمد. نتايج حاصل از تحليل داده­ ها نشان داد كه رابطه مثبت و معناداري بين مؤلفه­ ي صلاحيت راهبري و گرايش به انديشه ­ي انتقادي در بين استادان وجود داشت. از طرفي يافته‌ها نشان دادند كه67 درصد از واريانس گرايش به انديشه‌ي انتقادي به ‌وسيله متغيرهاي پيش­بين قابل توضيح است كه در اين بين مؤلفه «كمك و راهنمايي» سهم مثبت و معناداري داشت. همچنين اعضاي هيأت علمي خود را در تمامي ابعاد راهبري و انديشه‌ي انتقادي پايين‌تر از حد مطلوب ارزيابي نمودند.