تحليل پديدارشناسي معناي ذهني دانشجو از دانشگاه

هدف از پژوهش حاضر دستيابي به معناي ذهني دانشجويان و درك آن‌ها از دانشگاه پيش از ورود به اين محيط بوده است؛ بنابراين از روش پديدارشناسي استفاده شد و با انجام مصاحبه‌هاي عميق با 53 دانشجوي دوره كارشناسي دانشگاه تهران از دانشكده­ هاي علوم اجتماعي، فني-مهندسي-علوم پايه، حقوق و علوم سياسي، ادبيات و علوم انساني و هنرهاي زيبا به تحليل اطلاعات پرداخته شد. نتيجه تحقيق، توصيفي سيستماتيك از معناي ذهني دانشجو نسبت به دانشگاه ايراني بوده است. برقراري ارتباط با ساير دانشجويان و ايجاد اكيپ­ هاي دوستانه و تعاملات با جنس مخالف و افرادي از شهرهاي ديگر و فرهنگ­هاي مختلف و گذران اوقات فراغت و زمان­ هاي خارج از كلاس درس با آن‌ها، ازجمله ادراكات بسياري از دانشجويان بوده است. دانشجويان مي­خواهند با ورود به دانشگاه بزرگ و جامع در پايتخت پايگاه اجتماعي خود را بالاتر ببرند و كسب اعتبار كنند. با تمام نارضايتي ­ها از خوابگاه، معني ذهني مثبتي كه از آن در تصور دانشجو وجود دارد اين است كه زندگي در خوابگاه مي­تواند سبب بالا بردن مهارت­ هايي در فرد شود ازجمله كسب استقلال فردي، يادگيري مديريت مالي، تقويت تعاملات اجتماعي، شناخت از خود و سازگاري با محيط. تعداد كمي از دانشجويان، معناي كسب مهارت در دانشگاه براي اشتغال در آينده را در ذهن داشتند.