هستي‌شناسي قدسي در اساطير

شناخت وجود و موجود، دل‌مشغوليِ ديرپاي و اصلي انسان است. هستي‌شناسي اسطوره‌اي، گونه‌اي از تلاش آدمي در اين زمينه است كه تأثير ماندگاري بر پيدايي و پرورش افكار و كنش‌هاي بشر داشته است. در اسطوره، بر حَسَب برخي اصول مسلّم، از رهگذر «مينوي ساختن گيتي» يا «گيتيانه كردن مينو» به صورت‌بندي نظام هستي‌شناختي اقدام مي‌شود. مطابقت و عينيّت گيتي با مينو، حضور و تجلي خدايان به ‌مثابة عوامل تقدس و در نتيجه، واقعيّت جهان، جانمندانگاري گيتي و امكان ارتباط انسان با آحاد موجودات، فقدان تمايزي روشن ميان «عالم ثبوت» (عين يا گيتي) و «عالم اثبات» (ذهن)، وجود پيوند ذاتي ميان انسان و گيتي از طريق انبازي آن دو در امر مينوي، زيستن بر مبناي الگوهاي مثالي سلوك خدايان و بازآفريني افعال ايزدان از طريق تكرار آنها در شعائر، از اركان هستي‌شناسي اسطوره‌اي و از عملكردهاي مبتني بر آن به ‌شمار مي‌آيند. در اين منظر، انسان و جهان برخوردار از سرمنشأ الاهي و محضر و مجلاي امر قدسي‌اند و به ميزان انكشاف امر مينوي در آنها، از تقدس و واقعيّت برخوردارند. در اسطوره، واقعيّت، امر قدسي است و نامقدس، عدم.

Cognition of Existence and Being has long been the main and everlasting concern of man. Mythological Ontology is an example of man's endeavors in this field, which has had an immanent effect on the emergence and development of his thoughts and actions. By the virtue of some uncontestable principles in mythology, the spiritualization of universe and secularization of heaven are attempted in order to formulate an ontological system. The conformity and identity of universe and heaven, presence and expression of gods as the Holiness factors and the world's reality, liveliness of the world, human relation with other beings, lack of clear distinction between subjective (mind) and objective (universe), existence of inheretn relation between man and universe by partnership of them in the numinous, living according to gods behavioral patterns and recreation of gods actions by repeating them in rituals are amongst the fundamentals of mythological ontology and it's supposed behaviors. In that regard, man and universe have divine provenances and are places of presence and manifestation of the Holy (the numinous). In Mythology, they are sacred and thus have reality. Reality is the sacred and the profane is the non-existence.