مقايسه حرمت خود، منبع كنترل و كمال‌گرايي در دانشجويان ورزشكار و غير ورزشكار

هدف از پژوهش حاضر مقايسه حرمت خود، منبع كنترل و كمال­ گرايي در دانشجويان زن و مرد ورزشكار با دانشجويان زن و مرد غير ورزشكار بود. روش پژوهش علي مقايسه‌اي بود. جامعه آماري كليه دانشجويان ورزشكار زن و مرد در دوازدهمين دوره المپياد بازي‌هاي ورزشي در مردادماه سال 1393 در تهران بودند كه از اين تعداد 92 نفر به‌صورت نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند و با 92 دانشجوي غير ورزشكار زن و مرد دانشگاه‌هاي تهران، شهيد بهشتي، علامه طباطبائي و قم، ازلحاظ متغيرهاي جمعيت شناختي شامل سن، جنس، سطح تحصيلات، وضعيت تأهل همتا شدند به ­منظور جمع­ آوري داده ­ها از پرسش­نامه ­هاي حرمت خود كوپر اسميت (1967)، منبع كنترل نوويكي و استريكلند (1973) و آزمون كمال­گرايي مثبت و منفي تري-شورت و همكاران (1995) استفاده شد. تحليل واريانس دو عاملي چند متغيري نشان داد كه بين افراد ورزشكار و غير ورزشكار، در متغيرهاي منبع كنترل و حرمت خود تفاوت معناداري وجود دارد؛ اما در مقايسه جنسيتي، زنان و مردان تنها در متغير منبع كنترل تفاوت معنادار دارند. بررسي تعامل گروه با جنسيت نيز نشان داد كه بين زنان و مردان ورزشكار در مقايسه با زنان و مردان غير ورزشكار تنها در متغير منبع كنترل تفاوت معنادار وجود دارد. تفاوت معناداري بين ورزشكاران و غير ورزشكاران و زنان و مردان و همچنين تعامل ورزشكاري و جنس در خصوص متغير كمال‌گرايي مشاهده نشد (05/ 0> P). با توجه به يافته فوق به نظر مي‌رسد تأثير ورزش در بالا بردن حرمت خود در دانشجويان نه‌ تنها در مواجهه آنان با مشكلات و شكست‌ها مي‌تواند مفيد باشد بلكه تأثير به سزايي در تعاملات بهينه آنان دارد.