آثار ارتباطات مجازي بر بيگانگي جمعي (مورد مطالعه: شهر مشهد)

بيگانگي جمعي در اين نوشتار به معناي كاهش چگالي يا نسبت ارتباط واقعي به ارتباط ممكن در شبكه هاي اجتماعيِ خانوادگي، خويشاوندي، دوستي، همكاري و همسايگي است. فرضيه اساسي تحقيق حاضر عبارت است از اين كه: ارتباطات مجازي، اثر دوگانه اي بر بيگانگي جمعي دارد. اين اثر در شرايط طولاني بودن سابقه ارتباط و جنسيت زنانه، كاهنده است درحالي كه در شرايط كوتاه بودن سابقه ارتباط و جنسيت مردانه ارتباط گيرنده، افزاينده است. نتايج وارسي فرضيه بر روي شبكه هاي اجتماعي يك نمونه 160 نفره تصادفي از افراد 16 ساله و بالاتر ساكن شهر مشهد نشان مي دهد: اول اين كه بيگانگي جمعي در شبكه هاي اجتماعي شهر مشهد، در مجموع بالاست. دوم اين كه تراكم روابط مجازي بسيار بيشتر از تراكم روابط چهره به چهره در بيشتر شبكه هاست. سوم اين كه تراكم ارتباط مجازي در همه شبكه ها با بيگانگي جمعي ارتباط ندارد. و سرانجام برخلاف پيش بيني، افزايش ارتباط مجازي در شبكه هاي خانوادگي و دوستي سبب كاهش بيگانگي جمعي شده است.