كليفورد گيرتز، از پوزيتيويسم تا انسان شناسي تفسيري

كليفورد گيرتز و ميراث فكري وي يكي از برجسته‌ترين رويكردهاي نظري، نه تنها در انسان‌شناسي، بلكه در علوم اجتماعي و علوم انساني معاصر است. برنامه نظري گيرتز در انسان‌شناسي را مي‌توان از خلال سنت‌هايي كه پايه‌هاي اصلي تفكر وي را تشكيل مي‌دهند درك، تجزيه و تحليل نمود. گيرتز با تلفيق سنت ايده‌آليسم آلماني و رويكردهاي هرمنوتيك قاره‌اي؛ با ميراث فكري وبر و پارسونز در جامعه‌شناسي؛ رويكرد فلسفه تحليلي ويتگنشتاين؛ و مهم‌تر از همه سنت انسان‌شناختي مطالعات ميداني، مشاهده مشاركتي و اتخاذ رويكردهاي اتيك در اين حوزه؛ به پايه‌گذاري سنتي اهتمام ورزيد كه سبب چرخشي پارادايمي، در مجموعه علوم اجتماعي گرديد. اين مقاله، به بررسي رويكرد روشي گيرتز در حوزه انسان‌شناسي، با تاكيد بر دو كار عمده وي، يعني تفسير فرهنگ‌ها و صورت‌بندي مجدد تفكر اجتماعي پرداخته است و از خلال بررسي سنت‌هاي فكري موثر و همچنين زمينه اجتماعي تفكر وي، سعي در به دست دادن خوانشي كلي از ديدگاه روشي وي در حوزه علوم انساني و اجتماعي به‌طور كل و انسان‌شناسي به‌طور خاص دارد.