تحليل تاب آوري كسب و كارهاي گردشگري در نواحي روستايي مورد: حوزه نفوذ گردشگاهي شهر مشهد

تنوع بخشي به اقتصاد روستايي از اولويت­ هاي برنامه ­ريزي­ هاي جديد توسعه روستايي در ايران است؛ بنا به اهميت آن، تلاش­هايي براي توسعه گردشگري و كسب و كارهاي مرتبط به آن در مناطق روستايي كشور در حال انجام است. مهم­ترين نكته در كسب­ وكارهاي نوظهور، تداوم فعاليت مناسب و ماندگار آن است. اين مقاله به بررسي ميزان تاب­آوري كسب­ و كارهاي گردشگري روستايي در سه بعد اقتصادي، اجتماعي و محيطي- كالبدي پرداخته است. تحقيق با روش توصيفي – تحليلي و بر اساس اطلاعات 150 نفر نمونه در 10 روستاي حوزه نفوذ گردشگاهي شهر مشهد انجام است. نتايج نشان داد كه در روستاهاي مورد مطالعه، شاخص­هاي تاب ­آوري كسب­ و كارهاي گردشگري در سطح مناسبي قرار ندارد. همچنين، ميان ويژگي­هاي فردي افراد فعال در زمينه­ي كسب و كارهاي گردشگري با تاب­آوري اين فعاليت­ها رابطه‌ي معنا­داري وجود دارد و بين چهار گروه رفاهي، خدماتي، غذايي و حمل­ و­نقل، متوسط تاب­ آوري داراي تفاوت معناداري بوده است. در نهايت اينكه روستاهاي حصار و ميامي در رتبه‌هاي اول و دوم و روستاهاي زشك و تبادكان در رتبه‌هاي نهم و دهم بوده و به اين معنا كه كسب و كارهاي موجود در دو روستاي اول از تاب­آوري بيشتري برخوردار است.