تحليل ساختاري و محتوايي «حَدا» (لالايي منطقۀ سـركوير)

يكي از كهن­ ترين جنبه‌­هاي ادب شفاهي هر سرزمين، ترانه­ هاي كودكان و به ويژه لالايي است. اين سروده ­ها نمايان­گر بخشي از آرمان­ هاي جمعي و عواطف ملي است كه از گذشته­ هاي دور ريشه دوانيده، نسل به نسل ادامه يافته و تا زمان ما دوام يافته و جايگاه خود را حفظ كرده است. استفاده از سه هنر شعر و موسيقي و رقص، به همراه چاشني عاطفه و مهر مادرانه، به اين سنت بومي جنبه­ هايي شگفت بخشيده است. در تداول مردم سركوير استان سمنان ، به لالايي مادر براي فرزند به منظور خوابانيدن وي، «حَدا» مي­گويند. اين نوشتار مي­كوشد با گردآوري و جمع ­بندي مهم­ترين حَداهاي رايج و شنيده ­شده در اين منطقۀ كويري، به تحليل و بررسي ساختار و مضامين به كار رفته در آن و پيوند اين سروده­ ها با زندگي اجتماعي، وضعيت معيشتي، عقايد مذهبي و بافت فرهنگي گويشوران بپردازد و از اين رهگذر، افزون بر شناساندن گوشه­ اي از ادبيات نانوشتاري ايران، براي نخستين بار به معرفي و بررسي درون­مايۀ حَدا بپردازد.

فاقد چكيده مي باشد