ارزيابي نقش نهادگرايي در روند توسعه پايدار مناطق مرزي (موردمطالعه: استان خراسان جنوبي)

نهادگرايي در راستاي پايداري يا عدم پايداري يك فضاي جغرافيايي فقط يك ايده تحليلي نيست، بلكه از زمان شكل گرفتن نهادگرايي جديد به عنوان پارادايم غالب توسعه و پايداري منطقه‌اي، در درون آن سياستها و ابزارهاي متنوعي براي برخورد با مشكلات گوناگون در حوزه هاي مختلف اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي ارائه شده است. استان خراسان- جنوبي به عنوان يكي از استان‌هاي مرزي و محروم كشور در سالهاي بعد از تقسيمات استاني مورد توجه سياستگذاران و برنامه ريزان براي خروج از توسعه نيافتگي بوده است ولي با اين وجود هنوز سهم توليد درآمد ناخالص ملي استان از كشور در حدود (0/5 % ) است كه نمايانگر عدم خروج از چرخه توسعه نيافتگي است. روش اين پژوهش توصيفي- تحليلي و با استفاده از ابزار پرسش‌نامه انجام گرفته، بنابراين نخست عدم موفقيت رويكردهاي پيشين را مورد بررسي و سپس از منظر نهادگرايي به مسئله توسعه استان و علل ضعف آن پرداخته شده است. حجم نمونه به روش در دسترس و روش نمونه گيري نهادها از نوع هدفمند مي‌باشد. ارزيابي مدل مفهومي پژوهش از طريق تحليل مسير به روش حداقل مربعات جزئي و به كمك نرم افزار‌ PLS ‌ VISUAL انجام گرفته است. نتايج نشان مي‌دهد كه در وهله نخست عامل آگاهي و سپس عامل زمينه‌ها و بسترهاي شكل‌گيري، تداوم و گسترش نهادها بيشترين تأثير را بر توسعه پايدار استان از منظر نهادي دارند. همچنين درك كلي تصميم گيران و تصميم سازان از نقش نهادها در توسعه پايدار استان تأثير مستقيمي بر توسعه محلي و منطقهاي پايدار منطقه دارد.