بررسي شاخصه هاي سلامت معنوي در تفسير آيات طبيعت

قرآن كريم در آيات فراواني به موضوع طبيعت پرداخته است. طبيعت، نشانه و آيه اي از هستي بخش موجودات و خالق كيهان و بستري بالنده و زنده براي كسب و ارتقاء سلامت معنوي است. قرآن كتاب و دستورالعمل تشريع و قانونگذاري و هم كتاب تكوين و خلقت و آفرينش است. صدها آيه در قرآن، ظرفيت بالايي از تحصيل رهيافت بينشي و كنشي در ارتباط با طبيعت را در اختيار قرار ميدهد كه در كنار توجه به شريعت، اعتقادات و اخلاقيات، از مسير شناخت و تفكر در آفرينش هاي بري و بحري زميني و آسماني، جاندار و بي جان، ديدني و ناديدني، رفتارهايي كه ميتواند كسب و ارتقاء سلامت معنوي فردي و اجتماعي، جسمي و روحي را هموار نمايد و انسان را به آرامش، اميد و رضايت برساند؛ طبيعتي كه براي انسان آفريده شده و گماشته او است براي اينكه در آباداني آن بكوشد، از آن بهره برداري نمايد و از فساد و افساد آن جلوگيري نمايد تا از اين طريق به همه مواهب مادي و معنوي تحصيل نشاط و آرامش جسمي و روحي، به ويژه بينش، كنش و منش موحدانه و در راستاي كسب سعادت آخرت دست يابد و چنانچه در تعامل با پديده هاي هستي نباشد، نمي توان رفتار مورد درخواست قرآن را محقق نمود و به معنويت مورد انتظار قرآن نائل آمد.