اثر هزينه هاي نظامي بر بدهي هاي خارجي ايران

هدف اصلي اين مطالعه بررسي هم انباشتگي و عليت بين هزينه هاي نظامي و بدهي هاي خارجي و پاسخ به اين سوال است كه آيا هزينه هاي نظامي، بدهي هاي خارجي ايران را طي دوره ي زماني 1391-1367 افزايش داده است؟ به منظور بررسي دقيق تر اين هدف از آزمون مانايي با وجود شكست ساختاري زيوت - اندريوز (1992) و ساير آزمون هاي معمول مانايي در داده هاي سري زماني و سه رويكرد، خودرگرسيون با وقفه هاي توزيعي (ARDL)، يوهانسن (1990) و حداقل مربعات معمولي كاملاً اصلاح شده (FMOLS) استفاده شده است. اثبات هم انباشتگي در سه رويكرد فوق به ترتيب با استفاده از آزمون هاي هم انباشتگي كرانه هاي پسران و همكاران (2001)، تريس و حداكثر مقادير ويژه و سايكنن و لوتكيپول (2000) صورت گرفته است. تخمين ضرايب كوتاه مدت و بررسي جهت عليت نيز بر اساس مدل تصحيح خطا (ECM) و مدل تصحيح خطاي برداري (VECM) انجام شده است. نتايج اين تحقيق حاكي از تاثير مثبت و اندك هزينه هاي نظامي بر روي بدهي هاي خارجي در كوتاه مدت و بلندمدت است. در كوتاه مدت و بلندمدت نيز يك رابطه عليت يك طرفه از هزينه هاي نظامي به بدهي هاي خارجي وجود دارد.