ارزيابي ديدگاه ابوزيد درباره تاريخ‌مندي قرآن با تأكيد بر گفتاري بودن وحي

A Critical Study of Nasr Hamed Abu Zeyd`s View of Historicity of the Quran with an Emphasis on Verbality of Divine Revelation

نظريه تاريخ‌مندي قرآن، ادعايي است كه از سوي برخي مسلمانان نوگرا به تبعيت از مستشرقين، تكرار شده است. آنها هر اصلي كه در تعارض با ايده تاريخيت باشد منكر و هر امري را كه در توجيه اصل تاريخيت كارآمد باشد با بازخواني آن، به نفع مدعاي خود تفسير مي‌كنند. توجيه ملازمه بين سبك گفتاري قرآن با نظريه تاريخيّت و عصري بودن برخي احكام آن در راستاي ادعاي حيث گفتماني وحي و رابطه ديالكتيك متن با واقع از سوي نصر حامد ابوزيد يكي از اين موارد است. بررسي اين ديدگاه از جهت تقابل با جاودانگي اسلام و احكام ثابت آن حائز اهميت است. اين مقاله به‌روش توصيفي تحليلي و به هدف نقد و بررسي ادعاي فوق نگاشته شده است تا معلوم گردد ادعاي ارتباط بين گفتاري بودن و تاريخيت، با اشكالات متعدد عقلي و نقلي، مواجه است و موارد فراواني مانند برخورداري قرآن از بطون و ژرفايي نامتناهي، و سازوكارهاي بهره‌ برداري ازآن تا قيامت در نقض ادعاي فوق وجود دارد.

فاقد چكيده