تمايز فيلسوفان مسلمان (فارابي- ابن‌سينا) از ارسطو در بحث وجوب و امكان

ارسطو وجوب و امكان را در منطق خود، با عنوان جهات قضايا مطرح مي‌سازد و در فلسفه‌ي وي، مقصود از امكان، نوعي قوه است كه براي خروج از حال بالقوه به بالفعل، نياز به واجبي دارد كه فعليت محض است. تمايز ميان وجود و ماهيت نزد ارسطو، در قلمرو منطق مطرح است و به حوزه‌ي متافيزيكِ وي وارد نمي‌شود و درنتيجه در نظام هستي‌شناسي‌اش، هيچ‌گونه تأثيري ندارد. فارابي تمايز ميان وجود و ماهيت را به حوزه‌ي متافيزيك وارد كرد و درواقع، وي مُبدع تمايز ميان واجب و ممكن بر مبناي تمايز مابعدالطبيعي ميان وجود و ماهيت است. ابن‌سينا نيز نظريه‌ي تقسيم موجود به واجب و ممكن بر مبناي تمايز متافيزيكي ميان وجود و ماهيت را از فارابي به ارث برده، آن را اساس نظام فلسفي خويش قرار داد؛ بنابراين واجب و ممكن به معناي مصطلح در فلسفه‌ي اسلامي، در فلسفه‌ي ارسطو سابقه نداشته است و واجبْ خالق نيست، همان‌طور كه ممكنْ مخلوق به معناي مدنظرِ فارابي و ابن‌سينا نيست.

فاقد چكيده مي باشد