تمهيدات سلوك تا شهود در نهج‌البلاغه با تأكيد بر شرح ابن‌ميثم

شهود علم اليقيني و بالاتر شهود حق اليقيني خداي سبحان و جلوات جميل و مظاهر زيبايش در هستي، زماني امكان‌پذير است كه سير و سلوكي متناظر به شهود يادشده تحقق يابد. نهج البلاغه كه حامل معارف عميق و عريق، حقايق بليغ و أنيق در ساحت سلوك تا شهود است، برخي از آن معارف صائب و صادقش تبيين‌كننده تهميدات سلوكي براي نيل به مقام شهود است. اگرچه مقامات معنوي و منازل سلوكي نيز در اين كتابي كه موصوف به «برادر قرآن» و «فراتر از كلام مخلوق و فروتر از كلام خالق» شد در نهايت قوام و غناي علمي و عبارتي بيان شده است، اما پرسش اين است كه چه تمهيداتي براي سلوك تا شهود لازم است كه نهج البلاغه آنها را توصيف و توصيه كرده و ابن ميثم به تفسير آنها اهتمام ورزيده است؟ در نوشتار حاضر تنها به بعضي از تمهيدات بينشي، گرايشي و كنشي مبتني بر شرح ابن ميثم بر نهج البلاغه پرداخته شده است. برون‌داد آن درحقيقت مقولاتي مانند يقظه، اراده، رياضت، خلوت، صمت و آنگاه مراقبت، محاسبت و معاقبت نفس را براي نيل به مقام عبوديت از رهگذر عبادت است.

فاقد چكيده مي باشد