تناظر قرآن و انسان در حكمت صدرايي و نتايج اين رويكرد در زبان دين

مقاله‌ي حاضر به بررسي تناظر قرآن و انسان در حكمت متعاليه مي‌پردازد و ناظر به كاربرد حقيقي و غيراعتباري زبان دين در اسلام (زبان قرآن) با رويكرد حكمت متعاليه است. اين نوشتار ضمن طرح اهم مسائل و مباني حكمت متعاليه، ديدگاه خود را در بحث زبان دين و قرآن بيان مي‌كند. همچنين با عنايت به تئوري تركيبي زبان دين و مراتب مختلف دين، لزوم توجه به ساحت انفسيِ زبان قرآن را متذكر مي‌شود. در طي اين مقاله، خواننده ضمن مرور اجمالي نظريات گوناگون در باب زبان دين و قرآن، به افق‌هاي درخور ‌تأملي در اين مسأله راه‌ مي‌يابد. همچنين نظرهاي متمايز مفسران در باب مسأله‌ي «لسان قوم» مورد بررسي قرار مي‌گيرد.

فاقد چكيده مي باشد