جرم، از رئاليسم تا ايده‌آليسم؛ هستي‌شناسي جرم براساس رئاليسم انتقادي حكمت اسلامي

درخصوص اينكه «جرم» مفهومي رئاليستي است يا ايده‌آليستي، مكاتب مختلفي شكل گرفته است؛ برخي مكاتب، رويكردي رئاليستي، برخي، رويكردي ايده‌آليستي و گروهي رويكردي تركيبي در اين خصوص برگزيده‌اند.اين مقاله با روش توصيفي و تحليلي به بررسي رويكرد حكمت اسلامي به هستي جرم با تأكيد بر انديشه‌ي علامه طباطبايي و مقايسه‌ي آن با ساير رويكردها پرداخته است. در چارچوب رئاليسم انتقادي حكمت اسلامي مي‌توان با استفاده از عقل عملي، اولاً به هويت معنادار كنش‌هاي مجرمانه پي برد و ثانياً باتوجه‌ به كمال شناسايي‌شده توسط عقل نظري، اقدام به تعيين مصاديق افعال مجرمانه كرد. عقل عملي با حفظ هويت معرفتي خود، به تناسب اهدافي كه با كمك عقل نظري بر صحت آن‌ها داوري مي‌كند، مفهوم «جرم» را اعتبار مي‌كند. حضور عقل عملي مانع از اين مي‌شود كه دانشمند علوم اجتماعي در ظرف واقعيت‌هاي موجود و آنچه فهم عرفي ناميده مي‌شود، محصور بماند. ازطرف‌ديگر، مفهوم «جرم» نه‌ تنها تحت‌ تأثير گروه حاكم بر جامعه، بلكه تحت‌تأثير منافع گروه انتقادكننده نيز قرار نمي‌گيرد، زيرا اين رويكرد به‌گونه‌اي روشمند درپي شناخت حقيقت است.

فاقد چكيده مي باشد