چندجانبه‌گرايي تهاجمي ترامپ در كنش راهبردي ناتو

Trump's Invasive multilateral ism in NATO's Strategic Action

چندجانبه‌گرايي راهبردي آمريكا در دوران باراك اوباما براساس ضرورت‌هاي ائتلاف منطقه‌اي و بين‌المللي شكل گرفته بود. به قدرت رسيدن ترامپ، منجر به تغيير در الگوهاي تاكتيكي ايالات متحده با بازيگران منطقه‌اي همانند اتحادية اروپا و پيمان آتلانتيك شمالي شده است. ترامپ تلاش دارد تا از سازوكارهاي مربوط به «چندجانبه‌گرايي تهاجمي» در حوزة فعاليت‌هاي پيمان آتلانتيك شمالي استفاده نمايد. چندجانبه‌گرايي تهاجمي داراي اين ويژگي است كه نهادهاي راهبردي گذشته حفظ شده، اما از سازوكارهايي استفاده مي‌شود كه مبتني بر نقش محوري ايالات متحده خواهد بود. چنين فرآيندي به‌منزلة مشاركت كشورهاي عضو پيمان آتلانتيك شمالي در فضاي كنش تهاجمي براي مقابله با «تهديدات نوظهور» محسوب مي‌شود. تهديدات نوظهور ناتو از يك‌سو مبتني بر نيروهاي آشوب‌ساز به‌ويژه داعش خواهد بود. از سوي ديگر، ساختار جديد ناتو در سال 2016 مبتني بر «سازماندهي نيروهاي واكنش سريع» بوده است. پرسش اصلي مقاله بر اين موضوع تأكيد دارد كه: «راهبرد ناتو در دوران رياست جمهوري ترامپ داراي چه ويژگي‌هاي كنش تاكتيكي و راهبردي خواهد بود؟» فرضية مقاله به اين موضوع اشاره دارد كه: «ناتو در انجام مأموريت‌هاي راهبردي خود ناچار است تا از سازوكارهاي مربوط به اقدامات اطمينان‌ساز، ارتقاء قابليت‌ها و پاسخگويي براي مقابله با تهديدات استفاده نمايد.». در تبيين مسئله مقاله از «رهيافت نئورئاليسم تهاجمي» استفاده شده است.

US President D. Trump insists the "honest" European contribution to the Transatlantic alliance and, notably, to fulfill the obligation to increase military spending to 2% of GDP by 2024. D. Trump removes it into a category of unconditional obligations. In Europe, fears have increased that it can provoke the erosion of the American role and guarantees, weakening Transatlantic unity and NATO’s role, disunite the European allies themselves. Yet, the European allies are hardly willing and able to increase their real defense budgets, so the "2% issue" has challenged the US-European relations, American "responsible leadership" and the NATO coherent policy