گذشته به مثابه كالاي مصرفي

مدرنيسم نسبت انسان را با گذشته تغيير داد، انساني كه خود را حاصل فرايندي اسطوره‌اي و زمان را موجوديتي ازلي _ ابدي مي‌دانست ناگاه با وجه مادي و شك‌برانگيز تاريخ مواجه شد، با پرسش ما از كجا آمده‌ايم؟ انسان مدرن گذشته را به مثابه ابژه‌اي در نظر مي‌گيرد كه بايد مورد واكاوي قرار گيرد. از اين رو او نخستين انسان تاريخي است كه دست به كاوش در خود و بقايايش مي‌زند. از اين واكاوي مواد فرهنگي به دست مي‌آيند، موزه براي نمايش اين آثار ساخته مي‌شود تا چشم مخاطبان را روي كالاهايي خاص و تمايزساز باز كند. از سوي ديگر جامعه مدرن جامعه‌اي به شدت مصرف‌گرا است. براي انسان مدرن، گذشته نيز چون ديگر چيزها به مصرف مي‌رسد، گاه چون كالايي‌شان زا، گاه در شكل هويتي برساخته از پيشينه و گاه در قالب هنري؛ اما جامعه مصرفي با انبوهي از زباله‌هايي از گذشته كه توسط باستان‌شناس به دست مي‌آيد مواجه است، حال اين جامعه‌ مصرفي با اين دست مواد كه بيشترشان شانس آن را نيز ندارند كه پشت شيشه‌هاي ويترين قرار بگيرند چه خواهد كرد؟ آيا ماهيتاً اين ”چيزها“ي تاريخ‌مند خود به زباله تبديل نخواهد شد؟ اين پرسش اصلي‌ترين سؤال مقاله حاضر است.