اعتياد و زوال زندگي: انسانشناسي رنج براي لب خط تهران

هدف از اين پژوهش آن است كه بتوان كه با توسل به انسان­‌شناسي رنج زندگي­‌هاي رنج­مند، شكسته، كاهيده، خُردشده و له‌­شده را با تكيه بر پرسه‌هايي در تجربه­ كار ميداني به نثري رنج­مند بيايد. انسان­‌شناسي رنج در باب اعتياد حداقل بايد چهار ويژگي داشته باشد: 1) ضد تقليل به معتاد، 2) اولويت تجربه­ زيسته در زندگي شخص، 3) به نقد كشيدن ساختارهاي اعتيادآور و 4) تعهد اخلاقي با رابطه­‌اي شفقت­آميز نسبت به ديگري. محله­ لب خط تهران انباشتي است از انسان­‌هاي بسيار با رنج­هاي بسيار، داراي فضاهايي با اتمسفرهايي از اعتياد، درگيري و تعفن. انسان‌هاي لب خطي، انسان­‌هايي هستند مهاجر از جاهاي ديگر ايران به قصد كسب درآمد در تهران، اما گرفتارشده در تخدير و تحقير، غرق­شده در تعفن و تنزل، اسيرشده در بيماري و بيچارگي. در انسان­ نگاري تصويرهايي از كوچه‌­ها و تصويرهايي از اتاق‌­ها را با لحظاتي از زندگي چند نفر لب خطي در قطعه­‌ها و پاره­‌هاي نوشتاري همراه خواهم كرد. در نهايت با خلق مفهوم جريان قوي درد سياست­هاي كلان، خرد و شخصي را كه در كار به زوال كشاندن زندگي يك لب خطي هستند ترسيم مي‌كنم. هدف از اين فرايند همدردي، مستندسازي و نقد است.