بازشناسي سفال بومي ايران با رويكرد بوم شناسي فرهنگي

شناخت پديد‌ه­‌هاي بومي با درك فعاليت‌هاي انسان در محيط پيرامونش امكان­پذير است در اين ميان نمودهاي مادي فرهنگ از به دليل بر­طرف كردن نيازهاي مختلف از جايگاه ويژه‌­اي برخوردارند. آنها انديشه‌ها را از طريق عينيت‌بخشي انتقال مي‌دهند و پنداره‌­هاي غير­مادي را به شيوه‌هاي مادي نمايان مي‌كنند. در ميان دست­ساخته‌­هاي فرهنگي، سفالينه­ها داراي اهميت خاصي هستند. اين مقاله جهت بازشناسي سفال بومي ايران با رويكرد بوم‌شناسي فرهنگي در استان‌هاي سيستان ­و ­بلوچستان (كلپورگان سراوان)، هرمزگان (شهوار و حكمي ميناب)، كردستان (نوره و بوگه­بسي سقز)، گيلان (اسالم و سياهكل) و مازندران (كلاگر محله جويبار) مولفه‌هايي چون مواد اوليه، مولفه‌هاي ­فني، كيفيت‌هاي بصري، اهداف كاربردي و عملكردي، منابع انساني توليد و ساختار فرهنگي و اجتماعي را مورد بررسي قرار داده است. اين پژوهش به شيوه‌­اي توصيفي ـ تحليلي و جمع‌آوري داده‌ها با روش كتابخانه­‌اي و ميداني صورت گرفته است. در بررسي سفال مناطق مذكور، با توجه با تفاوت‌هاي محيطي، مواد اوليه و فنون ساخت و امكانات و محدوديت‌هاي ناشي از آن، شاهد تنوع محصولات توليدي نهايي هستيم. در نهايت سفالينه­هاي نهايي از لحاظ شكلي و نقش‌مايه‌هاي تزئيني تفاوت‌هاي بارزي دارند كه با هويت‌هاي بومي پيوند مي‌يابند.