مردم نگاري و نيم قرن تغيير و تحول در فرهنگ حرفه اي انسان شناسي

مقاله حاضر با تمركز بر تحولات مردم نگاري در انسان شناسي فرهنگي امريكا در پنجاه سال اخير استدلال مي كند كه دانش انسان شناسي در غياب رابطه اي واقعي و پويا بين نگرش و روش، مطالعه كننده و مطالعه شونده، داده و نظريه، خرد و كلان، امر محلي و امر جهاني در معرض خطر خنثي و استحاله شدن قرار گرفته است. رابطه مردم نگاري )از ميدان تا متن( با روح زمانه در داخل و خارج جامعه دانشگاهي و شرايط اجتماعي، سياسي و اقتصادي، از جريان هاي ضد سلطه دهه هاي 1311 و 1381 و فوران نظريه هاي قدرت در آثار انديشمندان رويكردهاي انتقادي، پس امدرن، فمينست و پسااستعمارگرا گرفته تا گفتمان جهاني شدن و بروز پژوهش هاي چندميدانه در دهه پاياني قرن بيستم، و بالاخره پيشرفت بي سابقه علوم و فناوري ها در سال هاي اخير و نقش آن در تجسم مكان زمان مردم نگاري مورد بحث قرار مي گيرد. در آخر تاكيد مي شود كه به جاي الگو - برداري صرف از جديدترين روش ها و نگرش ها بدون توجه به ويژگي هاي زماني و مكاني، بايد در جهت تداوم گفتگوي معني دار ميان روش و نگرش انسان شناسي از يكسو و شرايط سياسي، اقتصادي، اجتماعي، تاريخي، و غيره از سوي ديگر در ايران تلاش كرد.