زﻣﯿﻨﻪ ﻫﺎي ﺷﮑﺎﯾﺖ از روزﮔﺎر در ادﺑﯿﺎت ﻋﺼﺮ ﺳﻠﺠﻮﻗﯽ

ﺑﺨﺶ ﻋﻤﺪه اي از ﻧﺎرﺿﺎﯾﺘﯽ ﻋﻤﻮﻣﯽ در ﻋﺼﺮ ﺳﻠﺠﻮﻗﯽ ﮐﻪ در ﻓﺮﯾﺎد و ﻓﻐﺎن ﺷﺎﻋﺮان از اوﺿﺎع زﻧﺪﮔﯽ و زﻣﺎﻧﻪ ﺑﺎزﺗﺎب ﭘﯿﺪا ﮐﺮده اﺳﺖ، ارﺗﺒﺎط ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﺑﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ و ﺳﯿﺎﺳﺖ دارد. در اﯾﻦ دوره، ادارة ﺑﺨش هاي ﻋﻤﺪه اي از ﻣﻤﻠﮑﺖ در دﺳﺖ ﺣﺎﮐﻤﺎﻧﯽ ﻗﺮار ﻣﯽ ﮔﯿﺮد ﮐﻪ از ﻧﻈﺮ ﺳﻦّ و ﺳﺎل ﺑﻪ ﺑﻠﻮغ ﻻزم ﻧﺮﺳﯿﺪه اﻧﺪ و از ﻧﻈـﺮ ﺳـﻮاد و ﺗﺠﺮﺑﻪ، اﺷﺮاف ﮐﺎﻓﯽ ﺑﺮ اﻣﻮر ﻧﺪارﻧﺪ و ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ اي از اﻓﺮاد ﺟﺎﻫﻞ و ﻋﺎري از اﻫﻠﯿﺖ ﻧﯿﺰ ﮔﺮداﮔﺮد ﺣﮑﻮﻣـﺖ و ﻧﻬﺎدﻫﺎي آن را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺘﻪاﻧﺪ و ﻫﻤﮥ اﯾﻦ ﻋﻮاﻣﻞ ﻋﺮﺻﻪ را ﺑﺮ ﺻﺎﺣﺒﺎن اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﻫﻨﺮ ﺑﺴﯿﺎر ﺗﻨﮓ ﮐﺮده اﺳـﺖ . وﻗﺘﯽ ﺷﺎﻋﺮان و ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎ ﺗﺼﻮراﺗﯽ ﮐﻪ از ﺣﮑﻮﻣﺖ آرﻣﺎﻧﯽ و ﺗﺼﻮﯾﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ از ﺗﺎرﯾﺦ ﮔﺬﺷﺘﻪ دارﻧﺪ ﺑـﻪ ارزﯾﺎﺑﯽ اﻣﻮر ﻣﯽ ﭘﺮدازﻧﺪ، اﻣﯿﺪوارﯾﻬﺎي ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﺑﻬﺒﻮد ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻪ ﮐﻠﯽّ از دﺳﺖ ﻣﯽ دﻫﻨﺪ و ﻓﺮﯾﺎد ﻧﺎﺧﺮﺳﻨﺪي ﺳﺮ ﻣﯽدﻫﻨﺪ. دﻻﯾﻞ دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﻧﺎرﺿﺎﯾﺘﯽ و اﻧﺘﻘﺎدﮔﺮي از زﻣﺎﻧﻪ را ﺑﺎﯾﺪ در ﻋﻮاﻣﻠﯽ ﭼﻮن ﺗﻨﻮع ﻓﮑﺮ و ﻓﺮﻫﻨﮓ و ﻫﻨﺮ، و ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻓﺮﻗﻪﻫﺎي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﻣﺬﻫﺒﯽ، و ﻓﺮاواﻧﯽ ﺷﺎﻋﺮان و ﮔﺴﺘﺮدﮔﯽ ﺣﻮزة ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎﯾﯽ ﺣﻀـﻮر آﻧﻬـﺎ و ﺗﻨﻮع ﺳﺒﮑﻬﺎي ﻓﺮدي ﻧﯿﺰ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﻢ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ و ﻫﻢ ﺷﺎﻋﺮان از آزادي ﻋﻤﻞ و اﺳﺘﻘﻼل ﻣﻨﻄﻘﻪاي ﺑﺮﺧﻮردارﻧﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ ﮐﺜﺮت درﺑﺎرﻫﺎ و ﺳﻠﯿﻘﻪﻫﺎ و ﺑﻪ ﺗﺒﻌﯿﺖ از آن، وﺟﻮد آزادي اﻧﺘﺨﺎب در ﺟﺎﻣﻌﻪ و اﻣﮑﺎن ﺗﺮك درﺑﺎرﻫﺎي ﻧﺎدلﺧﻮاه و روي آوردن ﺑﻪ درﺑﺎرﻫﺎي دلﺧﻮاه ﺑﻪ وﺳﯿﻠﮥ ﺷﺎﻋﺮان ﻧﮕﺮش ﺑﺎز و ﺟﺴﺎرت آﻣﯿﺰي ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﯽﺑﺨﺸﺪ. ﺑﻪ اﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺷﮑﻮهﻫﺎ و ﮔﻠﻪﮔﺰارﯾﻬﺎ از زﻣﺎﻧﻪ در اﯾﻦ دوره اﻧﺠـﺎم ﮔﺮﻓﺘـﻪ است.

فاقد چكيده مي باشد