زنان و تحصيلات دانشگاهي

يكي از تغييرات اجتماعي معاصر، انقلاب آموزشي زنان و مشاركت گسترده آن‌ها در عرصه‌هاي مختلف جامعه است. در ايران، آمار پذيرفته‌شدگان دانشگاه‌ها در سال‌هاي اخير بيانگر رشد ميزان قبول‌شدگان دختر در دانشگاه‌هاست. در اين تحقيق، به دلايل روي آوردن زنان به تحصيلات دانشگاهي و پيامد‌هاي اجتماعي آن مي‌پردازيم. فرضيه‌هاي تحقيق با استناد به نظريه بودون در مورد آثار منتجه در نظام‌هاي كنش متقابل مطرح شده‌اند و با استفاده از اطلاعاتي كه به روش پيمايشي جمع‌آوري شدند آزمون شده‌اند. جمعيت آماري 2000 نفر از زنان 38-18 ساله چهار استان كشور است. پيامد‌هاي اجتماعي از طريق متغيرهاي 1) بالا رفتن سن ازدواج 2) كاهش باروري 3) تربيت بهتر فرزندان 4) مشاركت اجتماعي بيشتر 5) نحوه همسر گزيني 6) مشاركت در تصميم‌گيري در خانواده مورد سنجش قرار گرفت. نتايج نشان داد: انتخاب دانشگاه با انگيزه اشتغال و كسب درآمد و بعد از آن انگيزه‌هاي ديگر انجام مي‌شود. با بالا رفتن تحصيلات، سن ازدواج بالا مي‌رود، ميزان آزادي زنان در انتخاب همسر افزايش مي‌يابد، تعداد فرزندان كاهش مي‌يابد، الگوي تربيت فرزندان تغيير مي‌كند. تحصيلات زنان با مشاركت بيشتر آنان در تصميم‌گيري‌هاي خانواده رابطه داشت. ولي تحصيلات دانشگاهي زنان با مشاركت اجتماعي آنان رابطه معنادار نداشت. به‌طور كلي در اين تحقيق مشخص شد كه اثرات تحصيلات دانشگاهي زنان در سطح خانوادگي مشهود است، اما در سطح اجتماعي مشهود نيست و اين مي‌تواند به دليل ساختارهاي اجتماعي موجود باشد.

فاقد چكيده مي باشد