سازگار گرايي پلي بين جبر گرايي و اختيار

بدون شك عنصري كه مي‌تواند مجوز تحسين و نكوهش اعمال پسنديده و زشت و نارواي انسان باشد اختيار است. اما اين‌كه اختيار چيست و چگونه انسان مي‌تواند در جهاني كه بر آن جبر علّي حاكم است از آن برخوردار باشد، مسأله‌اي است كه بيش‌تر فيلسوفان اخلاق غرب از آن غافل نبوده‌اند. در اين ميان، برخي جمع اين دو را محال دانسته و يكي را به نفع ديگري انكار و ديدگاهي به نام ناسازگار گرايي را پايه‌ريزي كرده‌اند و در مقابل، از عصر مدرن به بعد، اكثر فيلسوفان به منظور احياي مسؤوليت اخلاقي، با پذيرش اختيار از سويي و رد جبرگرايي و اعتقاد به صدفه و اتفاقي بودن امور از سوي ديگر، سعي در جمع اين دو نموده، به‌طور بسيار گسترده، ديدگاهي به نام سازگار گرايي را بنا نهادند. در اين مقاله، ديدگاه سازگارگرايي از عصر مدرن به بعد بررسي مي‌شود. در نهايت، مشخص مي‌شود به رغم صحّت سازگار گرايي، سازگار گرايان در ارائه‌ي تبيين دقيقي از آن ناكام مانده و نتوانسته‌اند اختيار و مسؤوليت انسان يا سزاواري او براي تحسين و تقبيح در قبال اعمالش را براي همگان، به‌ويژه ناسازگار گرايان، معقول و موجه نشان دهند.

فاقد چكيده مي باشد