پيش فرض‌هاي محبت در تفسير ميبدي بر آيه الست

بدون عنوان

آيۀ 172 از سوره اعراف به آيۀ الست شهرت دارد. موضوع اين آيه، پيمان ازلي خداوند با بندگانش در عالم ذر است. از آن­جا كه اين ميثاق، دلالت ضمني بر عشق و محبت خداوند به بني‌آدم دارد برخي اختلاف‌نظرهاي مهم در بين مفسران قرآن دربارۀ اينكه اين محبت چيست يا به چه معني است و چگونه ممكن است وجود داشته ‌است. در خصوص محبت از يك طرف متكلمين بودند كه آن را به ارادۀ خداوند تأويل مي‌كردند و از سوي ديگر، صوفيه و اهل حديث بودند كه معني صريح آن را بدون هر گونه تأويلي قبول داشتند و ميبدي هم يكي از آن­ها بود. بر اساس رهيافت تفسيري اهل باطن و انديشه‌هاي كليدي عارفان طبق نظر صوفيه كه ميبدي هم از آن پيروي كرده است خطاب الهي در ميثاق الست حكم شراب محبت را دارد كه وجود عارف را مستي مي‌بخشد و ماهيت پيمان الست تجربه ­اي ساده و صرفاً دربارۀ ربوبيت پروردگار نبود، بلكه تجربه­اي بود عرفاني و عميق كه ارواح در آن علاوه بر ربوبيت پروردگار دربارۀ معشوقي او نيز پيمان بسته بودند. در اين مقاله به روش توصيفي - تحليلي پيش‌فرض‌هاي ميبدي در تفسير و توجيه او درباره الست و محبت خداوند بررسي و رهيافت كلامي او در كتاب كشف‌الاسرار و عدهالابرار تبيين شده است.

فاقد چكيده