تحليل نقش گرايش‌هاي ‌فطري در تصميم‌گيري انسان از نظرگاه علامه طباطبائي

«فلسفه تصميم» از مباحث مطالعاتي جديد است. در همين راستا، ارائه تحليل منسجم و يكپارچه از «فرايند اثرگذاريِ گرايش‏هاي ‌فطري در تصميم‌گيري»، مبحثي نو و حايز اهميت است. مسئله پژوهش حاضر اين است كه: از نظرگاه علامه طباطبائي، گرايش‏هاي ‌فطري در تصميم‌گيري انسان چه نقشي ايفا مي‌كنند؟ مبتني بر روش تحليل محتوا و اسنادي، بررسي آثار علامه طباطبائي ما را به اين نتايج رهنمون مي‌كند كه از منظر توصيفي، اين گرايش‏ها، با واسطه كشش‌هايي كه در فرد ايجاد مي‌كنند، در تصميم‌گيري انسان‌ها اثرگذارند. دو متغير «ميزان ظهور» و «ميزان حضورِ» گرايش‏ها – با تأثير ذومراتب و مشكك در اين زمينه تعيين‎‌كننده‌اند؛ ارائه مدل مفهوميِ «مؤلفه‌هاي تأثير تشكيكيِ يك گرايش ‌فطري در تصميم‌گيري» ماحصل اين تحليل است. از منظر توصيه‌اي، اين گرايش‏ها، «سنجه» براي تصميم‌گيري هستند. در بررسي مصداقي، كاركردهاي چند نمونه از گرايش‏ها (گرايش به حقيقت، گرايش به كمال ‌مطلق و گرايش به زيبايي) مورد تحليل قرار گرفته‏اند. به فراخور بخش‌هاي پژوهش، از مدل‌هاي مفهومي و همچنين نمادگذاري‌هاي متعدد در جهت ارائه تحليلي ديدگاه‌ها بهره‌گيري شده است.