ارزيابي تواتر نمونه‌برداري از منابع آب زيرزميني در شناسايي مشخصات منبع آلودگي

تشخيص نشت فرآورده‌هاي نفتي از مخازن نگهداري آن‌ها به منابع آب زيرزميني، لزوم طراحي سيستم پايش كيفي را در هنگام طراحي اين تأسيسات ضروري مي‌كند. از جمله پارامترهاي اصلي در اين زمينه، تعيين تواتر نمونه‌برداري است. الگوريتم پيشنهادي اين مقاله با هدف تعيين تواتر مناسب نمونه‌برداري، از تلفيق تحليل مونت كارلو، مدل‌هاي شبيه‌سازي MODFLOW و MT3D و مدل بهينه‌سازي چندهدفهNSGA-II تشكيل شده است. از تحليل مونت كارلو براي درنظر گرفتن عدم‌قطعيت‌هاي موجود در توزيع آلودگي در آب زيرزميني با استفاده از 2000 بار شبيه‌سازي مكرر مدل‌هاي كمي و كيفي بر اساس مشخصات مختلفي از منبع آلاينده استفاده شده است. مسأله بهينه‌سازي از اهدافي مانند حداقل‌سازي گستره آلودگي تشخيص داده نشده و تعداد ايستگاه‌هاي پايش و حداكثر كردن تواتر نمونه‌برداري تشكيل شده است. كارايي مدل پيشنهادي با استفاده از اطلاعات موجود از آب زيرزميني در بخشي از محدوده پالايشگاه تهران ارزيابي شده است. نتايج به دست آمده نشان‌دهنده اين بود كه با استفاده از چهار چاهك پايش و تواتر نمونه‌برداري 10 روزه مي‌توان تقريباً در تمامي موارد، بروز آلودگي در منطقه را تشخيص داد. بر اساس اين برنامه پايش پيشنهادي، دقت تشخيص مدل ماشين بردار پشتيبان آموزش داده شده در تعيين احتمالاتي محل منبع آلودگي در حدود 99/2% بود.