مكان‌يابي بهينه سنسورهاي تشخيص آلودگي در شبكه‌هاي توزيع آب شهري با لحاظ تعارضات ذي‌نفعان

امروزه ورود آلاينده‌ها به شبكه توزيع آب، به‌عنوان يك تهديد براي سلامت افراد جامعه است. در اين مقاله، به‌منظور كاهش خطرهاي ناشي از ورود آلودگي به داخل شبكه توزيع آب، يك مدل شبيه‌سازي- بهينه‌سازي براي تعيين تعداد و موقعيت بهينه سنسورهاي تشخيص آلودگي تدوين شده است. در مدل پيشنهادي، علاوه بر بهينه‌سازي چندهدفه سنسورهاي تشخيص آلودگي، راه‌حل مورد توافق ميان ذي‌نفعان دخيل در طراحي بهينه سنسورها نيز بررسي شده است. در اين پژوهش، با استفاده از مدل شبيه‌سازي EPANET، تزريق عمدي آلاينده بر اساس مدل شبيه‌سازي مونت‌كارلو صورت پذيرفت. سپس داده‌هاي مورد نياز، براي اتصال به مدل بهينه‌سازي چندهدفه NSGA-II و تعيين منحني تعامل بين اهداف ذي‌نفعان، استخراج شد. راه‌حل مورد توافق از منظر تمامي ذي‌نفعان، با استفاده از روش‌هاي گزينش اجتماعي و چانه‌زني بازگشتي مورد ارزيابي قرار گرفت. كليه روش‌ها در شبكه توزيع شهر لامرد صورت گرفت. در نهايت، تعداد 6 سنسور از منظر روش گزينش چانه‌زني بازگشتي با هم‌آرايي، پيشنهاد گرديده است كه به ازاي اين تعداد سنسور، جمعيت آلوده‌شده، زمان تشخيص و احتمال تشخيص ندادن آلاينده به‌ترتيب برابر با 4735 نفر، 33 دقيقه و 13.6 درصد مي‌باشد.