طراحي الگوي سكوت سازماني مبتني بر رويكرد نظريه‌پردازي داده بنياد

سكوت سازماني خودداري كاركنان از بيان نظرها و مشاركت فعال و موثر در حل مشكلات سازمان است كه پديده‌اي مخرب و منفي در عملكرد كاركنان مي‌باشد و باعث كاهش بهره‌وري سازمان مي‌شود. سازمان‌ها بايد با اتخاذ راهكارها و اقدامات مناسب مانع از بروز سكوت سازماني شوند. هدف اين پژوهش طراحي الگوي سكوت سازماني بود. اين پژوهش جزء پژوهش‌هاي كيفي است و با استفاده از رويكرد مبتني بر نظريه داده بنياد انجام شد. جامعه پژوهش شامل خبرگان دانشگاهي در رشته مديريت، مديران اجرايي ستاد مركزي و كارشناسان داراي بيش از 10 سال سابقه خدمت در ستاد مركزي شهر تهران بودند كه مجموعا 18 نفر با روش هدفمند به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌ها با روش مصاحبه نيمه‌ساختاريافته گرد‌آوري و اعتبار داده‌ها و يافته‌ها با روش‌هاي بازبيني مشاركت‌كنندگان و بررسي خبرگان غير شركت‌كننده در پژوهش تاييد شد. داده‌ها در سه مرحله كدگذاري باز، محوري و انتخابي تحليل شدند. نتايج نشان داد كه مجموعه ويژگي‌ها و باورهاي مديريت بر سكوت سازماني تاثير مي‌گذارند. همچنين آثار سكوت سازماني به دو بخش فردي و سازماني تقسيم شد و عوامل زمينه‌اي (عوامل موثر بر ارتباطات، سياست‌ها و فرايندهاي سازماني) و شرايط مداخله‌گر (مجموعه ويژگي‌هاي محيطي و سازماني) برروابط حاكم تاثير مي‌گذارند.

فاقد چكيده مي باشد