مقايسه اثر نانوسيليكا و عامل جفت‌كننده سيلاني بر خواص پوشش اپوكسي

در اين پژوهش به منظور افزايش چسبندگي و مقاومت در برابر خوردگي پوشش اپوكسي؛ پوشش‌هاي اپوكسينانوسيليكا و اپوكسي(3گلايسيدوكسي پروپيل) تري متوكسي سيلان با درصدهاي وزني 0/5، 1، 2، 3، 4 و 5 تهيه شده و بر زيرآيند فولاد كربني اعمال گرديدند. براي سنجش خواص پوشش آزمون‌هاي چسبندگي و مقاومت خوردگي در محيط خورنده تسريع شده مه نمكي انجام شدند؛ وجود وابستگي بين ميزان چسبندگي و مقاومت در برابر خوردگي از جمله نتايج مهم بود. مقاومت حرارتي پوشش حاوي درصدهاي مختلف نانوسيليكا به وسيله آناليز وزن سنجي حرارتي (TGA) انجام شد و دماي اوليه تخريب و دماي حداكثر تخريب مورد ارزيابي قرار گرفتند و انتقال آن‌ها به دماهاي بالاتر در نمودارهاي TGA مشاهده گرديد. همچنين تصاوير ميكروسكوپ الكتروني روبشي (SEM) نحوه توزيع و پراكنش نانوذرات را در بستر رزين اپوكسي آشكار ساختند و نشان دهنده كاهش توزيع و پراكنش يكنواخت نانوسيليكا با بالارفتن درصد بارگذاري بودند. دمانگاشت‌هاي DSC نشان دادند كه پوشش‌هاي اپوكسيسيليكا در مقايسه با اپوكسي خالص فرآيند پخت متفاوتي داشته و با افزايش درصد نانوسيليكا سينتيك، پخت رزين اپوكسي دچار تغيير خواهد شد و موجب ممانعت در واكنش پخت شده است. دو نوع پوشش مذكور بعد از انجام آزمون‌هاي مختلف با هم مقايسه گرديده و مشخص شد كه پوشش اپوكسيسيليكا عملكرد بهتري براي افزايش چسبندگي و محافظت در برابر خوردگي پوشش اپوكسي اعمال شده بر زيرآيند فولاد كربني دارد.