واكاوي عناصر ساختاري و دستوري مقالات شمس تبريزي با رويكردي بر نقد ادبي پست مدرن

در مقالۀ حاضر، كوشيده‌ايم با تحليل عناصر ساختاري و دستوري متن مقالات شمس و با رهيافت‌هاي معني‌شناسانه (سمانتيك: Semantic) خواننده را به خوانشي نو و دگرگونه از اين اثر سترگ فراخوانيم. همچنان‌كه مطالعات ساختاري نشان مي‌دهد كه انواع ادبي از الگوهاي نحوي و دستوري معيني پيروي مي‌كنند. وجوه فعل و انواع اسم و ضمير، تأثيرات معني‌شناسانه خاصي در زبان دارند. بدين ترتيب، مي‌بينيم كه شمس چگونه با استفاده از فنون مختلف حذف، فاصله‌گذاري و بهره بردن از ابزارهايي همچون وارونه‌سازي معنا، ايجاد ساخت‌هاي رمزگونه و ورود به قلمروي مجاز، توسعي در نظريۀ تشابه ايجاد كرد كه منجر به عدم تعين و عدم قطعيت و ابهام در كاربرد كلمه شد و مي‌بينيم كه چگونه در اين حالت، زبان از جنبۀ ايضاحي خود مي‌كاهد تا بتواند حالتي افراطي و پيشرو (آوانگارد) پيدا كند.