دوگانۀ جاذبيّت و مانعيّت در شعر ميراث از اخوان ثالث

شعر ميراث، در آخر شاهنامه، از زمان چاپش در 1338 تاكنون با اقبال فراواني روبه‌رو بوده كه بازنشر آن در كتاب‌ها و تارنماهاي مختلف نشانۀ اين اقبال تواند بود؛ امّا تفسيرهاي نوشته شده بر آن، اشارات بسيار اندك و اغلب اشتباهي است كه دربارۀ بندهاي آشنا در نيمۀ نخست شعر نوشته شده و ساير بندها در نيمۀ دوم فروگذاشته شده كه نشان از ديريابي و ابهام‌ بخش‌هايي از آن دارد؛ لذا در اين شعر، دوگانه‌اي ناساز (جاذبيّت هم‌زمان با مانعيّت) گرد آمده كه توجّه برانگيز است. اين جستار به شيوۀ تحليلي-توصيفي، ديالكتيك خوانش‌ها و نگرش‌ها را با بهره‌گيري از رويكرد زيبايي‌شناسي دريافت مي‌كاود و نشان مي‌دهد كه رويكرد خوانشي به شعر ميراث در اين شش دهه، اجتماعي بوده است. آنچه باعث ديريابي و بدفهمي شعر شده، رمزگاني سركش و ناآشناست كه تفسير آنها، مي‌تواند گره‌ها را بگشايد و خوانش تازه‌اي را فراروي خواننده بگذارد كه اين جستار بدان پرداخته است.