بوطيقاي غزل قيصر امين پور

قيصر امين‌پور، شاعر برجستۀ معاصر، علاوه بر شعر نو در غزل نيز تبحر وافي، و بيش از قالب‌هاي سنتي ديگر، در غزل‌سرايي يد طولايي دارد. غزل او سادگي و صراحت خاصي دارد و هيچ تكلف و تصنع خاصي در آن ديده نمي‌شود. غزل او امتداد جرياني در ادب معاصر است كه بدان «غزل نو» مي‌گويند و بيشتر نزديك به شعر نو يا نيمايي است. حال و هواي عمدۀ حاكم بر غزل او عبارتند از: بيان حديث نَفْس، توصيف حالات دروني و شخصي و نيز انتقاد ملايم اجتماعي. او از زبان ساده و تخاطب عادي و يا حتي محاوره براي حصول اين بيان بهره مي‌گيرد. اين نوع شعر، فاقد قيدوبندهاي سنتي غزل است؛ چه در حيطۀ محتوا و مضمون و چه در حيطۀ شكل و ساختار. از نظر شكل و ساختار، ابيات اين نوع غزل كوتاه، و تمركز وحدت معنايي شعر، بيشتر بر محور عمودي غزل است. در زمينۀ قافيه‌پردازي نيز به نوآوري‌هايي دست زده‌است و در غزل، بيشتر از رديف و به صورت فعلي بهره جسته‌است. اين مقاله به شيوۀ توصيفي تأليف يافته كه با استمداد و استناد به ابزارهاي آماري، به تبيين و توضيح بحث پرداخته‌است.