بررسي زبان و بازي‌هاي زباني در غزل پست‌مدرن ايران

پژوهش حاضر، بازي‌ها و ترفندهاي بحث‌برانگيز در حوزۀ زبان غزل پست‌مدرن را بررسي كرده‌است و كوشيده با پرهيز از تعصب، زبان و بازي‌هاي زباني، اين جريان را كه گاه تا مرز زبان‌بازي و زبان‌پريشي پيش رفته، بررسي كند. نكتۀ شايستۀ توجه در پژوهش‌هايي از اين دست آن است كه در تفكر پست‌مدرن، شاعر با زبان برخوردي متفاوت دارد و محقق در مطالعۀ چنين آثاري با غلبۀ زبان بر معنا و فرم بر محتوا روبه‌رو خواهد بود. در اين ديدگاه، «زبان» ابزاري در خدمت معنا نيست، بلكه زبان و زيبايي‌آفريني آن مي‌تواند هدف نهايي مؤلف باشد كه اين موضوع با معيارهاي زيبايي‌شناسانۀ محقق سنّتي منطبق نيست. اما سؤال مهم در آسيب‌شناسي غزل پست‌مدرن اين است كه: هنجارگريزي/ هنجارستيزي شاعران پست‌مدرن و خروج آن‌ها از قاعده‌مندي زبان تا چه حد موجه است؟ و آيا قاعده و قانوني براي اين هنجارشكني‌هاي زباني هست؟ پژوهش پيش رو كوشيده‌است بازي‌هاي زباني رايج در غزل پست‌مدرن ايران را بررسي كند و به پرسش‌هاي بالا پاسخ دهد.