اسلوب و فلسفۀ دعا از منظر نهج‌البلاغه

اين پژوهش، به هدف ترسيم اسلوب و فلسفۀ صحيح دعا، به واكاوي كتاب شريف نهج‌البلاغه پرداخته و دانش مربوطه را از خطبه‌ها، نامه‌ها و سخنان امام پارسايان حضرت علي(ع) جويا گشته است.  نتايج حاصل از اين پژوهش كه با روش توصيفي ـ تحليلي سامان‌يافته، نشان مي‌دهد كه از منظر امام علي(ع)، دعا كه نوعي عبادت بوده، لازم است همواره با اخلاص، توكّل و كار و تلاش همراه باشد. از گفتار و سيرۀ حضرت علي(ع) دراين‌باره، آداب و اسلوب دعا نمودن به درگاه حق‌تعالي، همچون درود فرستادن بر پيامبر اكرم(ص)، شكرگزاري از نعمت‌هاي پروردگار، ذكر صفات و قدرت خداوند و درخواست با خشوع و خضوع، قابل‌برداشت است. در فرهنگ نهج‌البلاغه، فلسفه‌هاي دعا و درخواست به درگاه الهي، از قبيل دفع بلايا، اجابت حوائج، ايجاد قرب به خداوند و كسب آرامش نيز مطرح‌شده است. در بررسي دعاهاي مولي علي(ع) در نهج‌البلاغه، برخي از فلسفه‌هاي محوري دعاهاي ايشان از قبيل: آخرت‌گرايي، هدايت گرايي، استغفارگرايي و دين‌گرايي، روشنگري دارد.