پاينداني به تن و ضمانه بالنفس

حقوق خصوصي زرتشتيان دوره ساساني كه در ماديان هزار دادستان منعكس شده دو نوع پاينداني (ضمانت) را بازمي‌شناسد: پاينداني به خواسته (pāyandānīh pad xwāstag) و پاينداني به تن (pāyandānīh pad tan). مورد نخست كه با ضمانه بالشيء/ ضمانه بالمال در فقه اسلامي قابل مقايسه است ابهام كمتري دارد، اما مورد دوم به دليل فرمول‌بندي ظاهراً پيچيده و تا حدي به سبب زمينه حقوقي كمتر شناخته‌شده آن، تا كنون به درستي شناسايي و بررسي نشده‌ و ارتباط عناصر آن مبهم باقي مانده است. برداشت ناصحيح و ترجمه‌هاي نادرست اين موارد به برابرانگاري‌هاي واژگاني همچون tan/برده انجاميده و نتايج حقوقي اشتباهي همچون فرض بردگي در اثر بدهكاري در حقوق زرتشتي ساساني را پديد آورده است. مقايسه اين موارد با نوعي از ضمانت در فقه اسلامي كه ضمانه بالنفس ناميده مي‌شود و فرمول‌بندي و زمينه معنايي و حقوقي آن نيز به‌خوبي شناخته شده، حل معماي آنها را ممكن مي‌كند. اين مقاله قرابت اين موارد حقوق زرتشتي ساساني با موارد مشابه در فقه اسلامي را نشان مي‌دهد.