كاربست قاعده لطف در كشف ولي فقيه در پرتو تفكيك بين تعيين و تشخيص ولايت

لطف به معناي فعلي از طرف خداوند متعال كه مكلّف را به طاعت نزديك و از معصيت دور سازد، از قواعد مهم كلام اماميه است كه در اثبات بسياري از عقايد ديني؛ مثل ‌لزوم بعثت پيامبران، وجوب عصمت انبيا، وجوب امامت استفاده مي‌شود. از موارد كاربرد اين قاعده بحث تعيين و تشخيص امام است. متكلمان، بي‌هيچ اشاره‌اي نسبت به كاربرد اين قاعده در تشخيص ولايت، آن را تنها در تعيين بررسي نموده‌اند. جستار پيش‌ رو بر آن است كه اين دو بحث را از هم تفكيك كرده و جريان اين قاعده را علاوه بر تعيين، در تشخيص ولي بويژه در عصر غيبت بررسي نمايد. نتيجه بدست‎آمده حاكي از آن است كه همان دليلي كه مقتضي لطف الهي در تعيين امام است؛ يعني جلوگيري از قبح تكاليف و نقض‎شدن غرض، مقتضي لطف الهي در كشف ولي بويژه ولي فقيه در عصر غيبت است.