امت ايران؛ بازشناسي تحليلي جامعه سياسيِ زيربناي جمهوري اسلامي بمثابه نظام امت و امامت

در بستر جامعه سياسي، نظام سياسي و در پي آن، حقوق اساسي شكل مي‌گيرد. لذا قانون اساسي درصدد تنظيم جامعه سياسي و نظام سياسي با اصول حقوقي است. ازاين‌رو، بايد «جامعه سياسي» را به‌درستي شناخت تا بتوان قواعد حقوق اساسي متناظر با آن را بخوبي يافت و ارزيابي نمود. جامعه سياسي خود متأثر از شرايط محيطي، فرهنگي، سياسي، اقتصادي و تاريخي است. لذا عناصر جامعه سياسي در جوامع مختلف متفاوت است. اين نوشتار به روش تحليلي و استنتاجي، بستر جمعيتي شكل‌گيري نظام سياسي در جمهوري اسلامي ايران را بازشناسي و بازتعريف كرده است. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد جامعه سياسي در جمهوري اسلامي ايران (امت ايران؛ نه ملت ايران و نه امت اسلامي)، با دو مؤلفه «اكثريت قاطع مسلمان» و «رهبري مكتبي (امامت)» قوام مي‌يابد. محور «بنيادين و اصيل» وحدت در اين اجتماع سياسيِ سازمان‌يافته كه آن را از جوامع ديگر متمايز مي‌كند، اين دو عنصر است؛ نه «منافع ملي»، «مرز جغرافيايي بين‌المللي» و يا «زبان و تاريخ مشترك». جمهوري اسلامي، انعكاس «آرمان و خواست مؤمنانِ متشكل و به‌هم‌پيوسته در يك سرزمين» است و نه اجتماع ملي‌گراهاي داراي منفعت مشترك.