نصيحت در فقه سياسي شيعه

هدف اصلي اين پژوهش تبيين رابطه‌ي نصيحت و زندگي مطلوب فردي، اجتماعي و سياسي از منظر فقه سياسي شيعه است. در اين‌راستا تاثيرات اساسي خيرخواهي و لزوم نصيحت استنصاحي در كليه‌ي شؤونات زندگي، به‌ويژه زندگي سياسي–اجتماعي را به‌شيوه‌ي توصيفي–تحليلي بررسي كرده و به اين نتيجه دست يافته‌ايم كه با وجود اختلافات فقها، در مجموع نصيحت و خيرخواهي براي حاكميت به‌لحاظ آزادي انديشه و بيان ، حق مشاركت سياسي ، خطاپذيري حاكمان و جلوگيري از خودمحوي آنان امر مطلوب و حسن محسوب مي‌شود. لذا نصيحت در حاكميت اسلامي يك امر پسنديده و شايان اهميت و ضرورت بوده و يكي از نيازهاي اساسي نظام اسلامي در دستيابي به حيات مسئولانه در جامعه‌ي اسلامي است.