افزايش بازيابي آب در تيكنر باطله خط چهارم توليد كنسانتره معدن گل‌گهر با استفاده از بهينه‌سازي سيستم خوراك‌دهي به تيكنر

بازيابي و صرفه‌جويي در مصرف آب، كه متأثر از محدوديت منابع آبي و نيز هزينه‌هاي انباشت باطله و در كنار آن تبعات زيست‌محيطي رهاسازي باطله‌هاي تر مي‌باشد، اكنون به‌عنوان يك الزام در احداث و توسعه صنايع فراوري معدني به‌حساب مي‌آيد. يكي از مهم‌ترين عناصر در فرايند بازيابي آب از باطله‌هاي تر فراوري تيكنر مي‌باشد. در اين مطالعه نخست وضعيت كاركرد شرايط حاضر تيكنر باطله خط چهارم توليد كنسانتره شركت معدني و صنعتي گل‌گهر بررسي گرديده است. با رويكرد افزايش بازيابي آب و نيز بهبود عملكرد تيكنر باطله يادشده، از ديناميك سيالات محاسباتي براي شبيه‌سازي استفاده‌شده و با انجام آزمايش‌هاي متعارف روي تيكنر در حال كار، اين شبيه‌سازي اعتبار سنجي گرديده است. نارسايي دستگاه در عدم توانايي چاهك خوراك در مخلوط كردن جريان‌ها و فلوكولانت و درنتيجه كاهش ظرفيت فرايند تيكنراسيون ناشي از تغيير شرايط كاركرد طراحي و تغيير خوراك، با اين شبيه‌سازي شناسايي و به‌تناسب با آن‌ها دو راهكار كوتاه‌مدت بر مبناي تغيير ميزان فلوكولانت زني و بلندمدت بر مبناي طراحي چاهك‌هاي متناسب با شرايط كاركرد جديد، كه با شرايط طراحي اوليه متفاوت مي‌باشند، به‌منظور بهينه‌سازي معرفي گرديدند. چاهك‌هاي جديد با ويژگي ايجاد سيستم ساده رقيق‌سازي در سطح (چاهك شماره 3) و نيز ايجاد سيستم رقيق‌سازي زيرسطحي (چاهك شماره 4) به‌عنوان چاهك‌هاي بهينه معرفي‌شده‌اند كه در صورت استفاده از هر يك از آن‌ها به ترتيب بازيابي آب ساليانه به 1.07 و 1.34 ميليون مترمكعب بالغ خواهد شد. از خصوصيات ديگر اين چاهك‌ها افزايش شفافيت آب در شرايط خروجي با غلظت بالاي جامد در خروجي ته‌ريز است.