هويت استعاري الهيات از ديدگاه ونسان برومر

ونسان‌ برومر معتقد است سخن‌گفتن از امر الوهي تنها در قالب بهره‌گيري از تماثيل، استعارات و الگوهاي ذهني صورت مي‌پذيرد. هركدام از اين استعارات، زوايايي از امرِ بي‌صورتِ الوهي را منعكس مي‌كنند و بايد در كنار هم و در پرتو يك‌ديگر تفسير و تعبير شوند. هريك از اين استعارات، دامنه‌اي از استلزامات معنايي دارند كه به‌رغم بازتاباندن جلوه‌‌هايي از حقيقت امر الوهي، پوشاننده‌ي ساير وجوه اين حقيقت هستند. كارويژه‌ي اصليِ دين‌شناسي و الهياتِ نظام‌مند، برجسته‌سازيِ يكي از اين استعارات به‌مثابه‌ي كلان‌-الگوي الهياتي و بازتفسير ديگر استعارات در ذيل آن است. برومر براي يافتن آن كلان‌-الگو، ملاك‌هاي چهارگانه‌اي معرفي مي‌كند كه عبارت‌اند از: «سازگاري با سنت»، «انسجام فراگير»، «كفايت براي اقتضائات عصر» و «اعتبار براي شخص». الهي‌دان بعد از كشف كلان‌-الگوي مزبور، آن را محور نظريه‌پردازي و تصويرسازي درباره‌ي خداوند قرارمي‌دهد. به‌باور برومر، استفاده از كلان‌-الگوي «خداي شخص‌وار» نسبت به ساير الگوهاي ذهني، سازگاري بيشتري با متن مقدس دارد.