گناه، آغازِ رجوع به خويشتن (نقد سخنِ اعتراضيِ عارف در تئوري گناه)

بدون عنوان

«گناه» حاصل تنازع يا تعامل نيروهاي اقليم وجود بشر است و «معرفت» ققنوسي است كه از خاكستر آن تقابل‌ها زاده مي‌شود. اگر حيات براي كمال و ارتقاست، پس هميشه به گناه آبستن خواهد بود تا معارفِ كمال زايد. اين نتيجه و دستاوردي است كه عارف از تفسير «تئوري گناه» بدان دست يافته و به زبانِ ابداعي و خاص خود بيان مي‌كند و بر پايۀ همين ديدگاه مي‌گويد: «تا گناهي نباشد، رحمت پروردگار آشكار نمي‌گردد.» نويسنده در اين پژوهش، به روش توصيفي و تحليلي، به نقد و بررسي اين تئوري پرداخته و معتقد است: تعبير عارف از «گناه» سازگارتر با فطرت بشر است و مي‌تواند او را با گناه آشتي دهد و به حيات او معنا ببخشد؛ زيرا آنان بر اين باورند كه گناه را گرچه متغيرهايي از بيرون در بشر تقويت و بيدار مي‌كنند، خودِ آن، تعبيه در سرشت آدمي است. هبوط را عصيان و گناه بشر موجب شد و عصيان معرفتي است كه بشر از خزانۀ «شجرۀ ممنوعه» به‌دست آورد و بدان معرفت، دريافت كه او بشري است كه با سرشتي آميخته به مَفسده و سَفك، حامل امانت پروردگارش مي‌شود.

فاقد چكيده