روشهاي مشترك تربيت اخلاقي در قرآن و نامه 31 نهج البلاغه

هدف اين پژوهش بررسي روش هاي مشترك تربيت اخلاقي در قرآن و نامه 31 نهج البلاغه است. روش بكار گرفته شده در اين تحقيق، با توجه به ارتباط نزديك و تنگاتنگ روش، هدفها و ماهيت موضوع تحقيق، روش تحليلي- استنباطي است. روش گردآوري مطالب، كتابخانه اي و بررسي اسناد، جامعه آماري شامل متن و ترجمه آيات قرآن و نامه يادشده است. در اين پژوهش به دليل لزوم جامعيت نمونه، نمونه گيري انجام نشده و كل جامعه آماري مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است. در اين پژوهش براي تجزيه و تحليل اطلاعات از روش تحليل مفهومي استفاده شده، و با توجه به موضوع و هدف اين پژوهش، از شيوه بررسي بافت يا سياق مفهوم براي تحليل مفاهيم بهره گرفته شده است. يافته هاي تحقيق نشان ميدهد روش هاي مشترك تربيت اخلاقي در قرآن و نامه 31 نهج البلاغه عبارت اند از موعظه، ارائه الگو، محبت، عبرت آموزي، توبه، و مراقبه و محاسبه.