ارزيابي وضعيت گفتمان سازي امنيت اجتماعي از ديدگاه شهروندان تهران

بدون عنوان

زمينه و هدف: گفتمان به يك مفهوم و يك معرفت همه گير در برهه اي از زمان در يك جامعه اطلاق مي شود و گفتمان‌سازي براساس تعريف گفتمان به فرايند همه‌گيرسازي اين معرفت اشاره دارد. پژوهش حاضر با هدف كلي بررسي وضعيت گفتمان‌سازي امنيت اجتماعي از ديدگاه شهروندان تهراني انجام شد. روش: چارچوب نظري اين پژوهش بر مبناي نظريه «لاكلا» و «موفه» است. روش انجام اين پژوهش از نوع تركيبي شامل مطالعه مبتني بر شواهد و مطالعه كمي مبتني بر پيمايش و ابزار مورد استفاده آن، پرسشنامه است. جامعه آماري اين پژوهش كليه شهروندان ساكن در مناطق 22 گانه تهران هستند. حجم نمونه با استفاده از فرمول نمونه‌گيري كوكران، 1200 نفر در نظر گرفته شد و روش نمونه‌گيري از نوع نمونه‌گيري متناسب با حجم است. يافته‌ها و نتايج: نتايج اين پژوهش نشان داد كه مهمترين گام هاي گفتمان سازي امنيت اجتماعي از نظر شهروندان به‌ترتيب اولويت عبارت‌اند از: تبيين مفاهيم و مباني پايه؛ بازتوليد امنيت؛ بازتوليد مفاهيم متناسب با نيازهاي روز؛ عمومي و فراگيركردن گفتمان؛ بهره برداري از توان نخبگان نظامي و دانشگاهي در حوزه فعاليت‌هاي نيروي انتظامي و نهادسازي و ساختارسازي. همچنين نتايج نشان داد كه ميزان آشنايي شهروندان با ساختارهاي نيروي انتظامي در مواردي، كمتر از متوسط است و لازم است از طريق اطلاع رساني و آگاهي‌بخشي، زمينه افزايش دانش مردمي از اين ساختارها فراهم شود تا مشاركت مردم به‌واسطه آشنايي بيشتر با اين ساختارها افزايش يابد

فاقد چكيده